Een criminele vriend of vijand: Website-virus als Kerstcadeau


Foto (detail): Wikipedia / W M
Jaargang 12.
Column 1.49
 

 

Enkele weken voor Kerst werd mijn website getroffen door een heftig virus en verdween zelfs even uit de lucht. Reeds eerder stond een onverlaat me naar het journalistieke leven. Bezoekers van mijn website herinneren zich wellicht nog dat eind 2018, precies een jaar geleden, een vermeend ‘anonieme’ partij alle namen op een van de pagina´s van mijn site tevergeefs wilde laten anonimiseren. Dit met de bedoeling dat daardoor ook de naam van de klager verwijderd zou worden, want dat was uiteraard de insteek.

Het verzoek impliceerde, zo mogen we aannemen, dat bij weigering te anonimiseren de site uit de lucht zou worden gehaald door de toenmalige hosting provider. Zowel de paragnostisch mij bekende ‘anonieme’ klager als de hosting provider bleken hun hand te hebben overspeeld. Ik liet het feestje niet doorgaan.

Echter, hoge bomen vangen veel wind, zeker als die bomen geworteld zijn in journalistieke precisie als van mijn hand die gehakt maakt van achterbakse nietsnutten zoals tot vijand verworden wetenschappers of eerstegraads familieleden (het astrologisch 7e Huis van onder meer onzichtbare vijanden).

Het paranormaal duiden van de waarheid kan in een niet-parapsychologische maatschappij alleen maar juridisch effect sorteren als die kennis zich materialiseert in hapklare bewijslast.

Als docent tekenen kreeg ik in vroeger jaren eens de paranormale indruk dat een ‘fantasietekening’ van een van de studenten, een wat illustratieve boom met vele wortels, gewoon ordinair gekopieerd was van een bestaand plaatje. De betreffende student ontkende in alle toonaarden. Een kleine tien jaar later kwam ik in het restant van de beeldende nalatenschap van de ex-student per toeval de exacte boom tegen als prent op vergeeld karton, en wel met een gedrukte datum die duidelijk vóór het jaartal lag dat ik docent was, en de betreffende student aan de tand voelde over vermeende originaliteit.

Een beroepsmedium uit Hengelo duidde eens in vroeger jaren dat alles wat bij mij aan gedachten opkwam een correcte afspiegeling van de werkelijkheid was, en dat ik mijn dagboeken er maar op hoefde na te slaan. Nadat ik mijn in het verleden neergepende gedachten had vergeleken met wat er van uitgekomen was, wist ik voor eens en voor altijd dat ik paragnost was.

Een andere casus betreft een optreden van de in 2007 overleden Nederlands-Duitse zanger en showmaster Rudi Carrell.

Als paranormaal kind bekeek ik in 1960 op zwart-wit televisie het Eurovisie Songfestival. De toen al broodmagere Rudi Carrell zong op enig moment, bijna onhoorbaar, zo vals als een kraai. In de besloten familiekring met een kwartet aan zussen riep ik dan ook gelijk dat Carrell vals zong. Er werd meewarig over gedaan, het was absoluut niet waar en hoe kwam ik er bij. Geen krant voor zover mij bekend die gedurende een halve eeuw er melding van maakte. Totdat Carrell op het einde van zijn leven in een interview vanuit Duitsland liet optekenen dat op het Songfestival van 1960 hij tot zijn spijt de juiste toonhoogte van zijn liedje niet had kunnen vinden. ‘Aha, dus toch!’ ging er na een halve eeuw door me heen.

De paranormale waarheid kan lang verscholen blijven zo is mijn ervaring, maar meer dan eens, althans bij of door mij, komt de waarheid aan het licht. Geen honderden maar wel vele tientallen voorbeelden klein of groot zijn mij bekend uit eigen praktijk. Meer dan eens moest ik tientallen jaren wachten voordat de waarheid in hapklare brokken voorbijkwam.

Het virus dat mijn website trof heeft grote schade aangericht. Na een voorlopige reparatie kan ik alleen de Nederlandse sectie aansturen. Groot geluk dus voor mijn Nederlandstalige vijanden. Hen kan en zal ik blijven bedienen met artikelen en columns, en wellicht nog vele malen scherper dan ik al gewoon was te doen. Hoewel ik niet van spirituele prietpraat houd die uit de diepten van zalvende marskramers uit het New-Age tijdperk komt, wordt wel eens gememoreerd dat waar je niet van dood gaat je sterkt. We zullen zien wat daar van waar is.

De afgelopen jaren heb ik me uitgesloofd hier en daar de journalistieke puntjes op de i te zetten, en de vloer aangeveegd met sociale delinquenten van allerlei kunnen die nog net binnen aardse wetten opereren. Het aangename is dat ik daarop van sympathisanten royaal adhesiebetuiging heb gekregen, als likes op menige vernietigende of maatschappijkritische column, als hosanna handeklap e-mailberichten of als verzoeken om raad een columnthema betreffende.

Dat de scherpe column “Chemo BV: De Katans van de Wageningen University & Research-doctrine” met fipronil als leidmotief royaal aandacht genereerde, zou nog voorspelbaar kunnen zijn geweest, evenals de tot de verbeelding sprekende column “Frank Brus, moeten ‘peutermelk-artsen bij Danone-Nutricia’ ook gezonde vrouwenborsten amputeren?”. Het verbaasde mij echter dat de relatief milde column “Waarom giraffe en bidsprinkhaan de Brexit-Britten teder omhelzen” royaal werd gelezen, althans voor mijn doen, en geliket.

De Brexit ging me aan het hart, niet de Britten, ik had immers nimmer een incarnatie gehad in Groot Brittannië of het land willen bezoeken voor donker bier zonder schuim of gedistingeerde high tea. Maar sinds Boris Johnson op de parlementaire Britse bok klom volgde ik vrijwel dagelijks live via The Guardian de debatten in het Lagerhuis onder het ego-voorzitterschap van de vertrekkende Order Order-pias John Becow. Gelijk kreeg ik, hoe politiek schaamteloos, warme gevoelens voor Boris Johnson die zich als een Boris Jeltsin opstelde, welke voornaamgenoot augustus 1991 manmoedig met gevaar voor eigen leven op een Russische tank klom en een speech hield nadat Gorbatsjov een politiek vacuüm had gecreëerd en coupplegers een greep naar de macht hadden gedaan.

Vanaf dag één nadat MP Theresa May het veld ruimde voorspelde ik voor Johnson, vooralsnog voorlopig, een schitterend politieke toekomst. Ik had geen tijd er een column aan te wijden, druk als ik was en ben met Office-Word-Outlook-problemen die me al een jaar in beslag nemen en niemand, ook Microsoft Nederland niet, blijkt te kunnen oplossen. De communicatieplaneet Mercurius zal astrologisch gezien er wel meer van weten en beroerde aspecten maken. Arbeidsintensieve consulten vorige levens in Spaans en Portugees voor Braziliaanse cliënten, en het leggen van de laatste hand, al twee jaar, aan het schilderij “Luisa: La hija de Luis Buñuel que nunca tuvo”, hielden mij af in alle rust over Johnson voorspellingen te doen die er niet om zouden liegen. Ondanks dat hij voor zijn historische verkiezingsoverwinning nog dagelijks in het Lagerhuis de oren werd gewassen door het politiek bejaarde Labourkader, was één ding duidelijk: deze krachtpatser van een foute partij, Johnson, zou als een Romeinse gladiator glansrijk winnen.

Ingeval ik al zou willen stemmen wat ik principieel nooit doe, zou ik nooit op Johnson een stem uitbrengen. Hoewel ik ook bij Johnsons tegenspeler van Labour signatuur, de ziekelijk ogende bedplasser Jeremy Corbyn, niet op een steriel gemaaid grasveldje met terminale viooltjes zou willen theedrinken. Conservatief Johnson is een rechtse politicus in een tijdelijk links jasje die de degens kruiste met de linkse Corbyn in een absoluut rechts jasje.

Dat Johnson de wil van het volk met betrekking tot de uitslag van het Brexit-referendum eerbiedigt zoals het democratisch ook hoort, sprak me aan: ruggengraadgevoel. Ook zijn schijt-aan-alles-mentaliteit deed me wat, en herinnerde me aan socialist en PvdA-voorman Jaap Burger, stoomwals-informateur in 1973. Of ik Johnson nog pruim nadat de Brexit een feit is en hij met Trump, Poetin, Netanyahu en ander wereldse criminelen ongure handelsverdragen afsluit valt nog te bezien.

Zolang alleen de Nederlandstalige sectie van mijn website operationeel is om in te schrijven en te publiceren zal ik de lezers vooralsnog even niet in Spaans of Portugees kunnen bedienen.

De veroorzaker van het virus die mijn website lam legde, absoluut zeker een smiecht op pantoffels, type NSB’er die de katjes in het donker knijpt, zal ik weten te vinden, hetzij vandaag hetzij morgen, zo waarlijk helpe mij Martien Verstraaten. Men is gewaarschuwd voor mijn toorn!

 

TOEVOEGING 09-02-2020

Geslaagde harttransplantatie website

De door onverlaten aangevallen website heeft een volledige en succesvolle restauratie ondergaan. Te vergelijken met de wereldwijd bekende eerste harttransplantatie in 1967 door Chistiaan Barnhard in het Groote Schuur Ziekenhuis in het Zuid-Afrikaanse Kaapstad, nou ja, bijna vergelijkbaar dan. Een van de beste WordPress web ontwikkelaars van Nederland, een ICT-archeoloog, zette zich in en keerde in een wekenlang durend proces de website minutieus binnenste buiten, bestelde de meest actuele hoofdplug-in in de VS, en maakte met behoud van de visuele verschijningsvorm een FONKELNIEUWE  website. De veiligheid tegen hackers of tegen ingehuurde hackers door vijanden van mijn columns of vijandige privépersonen is daardoor gewaarborgd. Zelfs de hackers in het Kremlin onder Poetin of binnen de NSA onder Trump zouden de grootste moeite hebben er met een geavanceerd breekijzer in te komen. Daar waar je niet van doodgaat, maakt je sterker zeg ik maar. Na afronding van de restauratie en het implementeren van de laatste admin-snufjes, verschijnt hier binnen enkele weken als eerbetoon een hommage van de briljante Nederlandse web ontwikkelaar die mijn website nieuw leven gaf.